تبليغاتX
برزنگاه

برزنگاه

عکاسی خبری ایران

"غمنامه ی" بم

بم.شهر مغرور و سر به خاک بردهوشهری در اوج بزرگی کوچک.امسال سالگرد زلزله تلخ بم رو رفتم به اون شهر.
اینو بگم که پیش زمینه ی ذهنی من از بم بعد از دو سال یه شهر نیمه ساز یا نو ساز بودواما والله قسم من حتی نشونی از روحیه ایم فو این مردم ندیدم چه برسه به امید به ساخت وساز.
بگدریم.می خواستم بگم یادمه حتی اسراییل هم برای کمک به بم اعلام آمادگی کرد-که بنا به مصالح اصولی نظام-ما اونو قبول نکردیم.اما دیگه همه ما می دونیم که جز اسراییل همه و همه به بازسازی بم کمر همت بستند.اگه بخواهیم یه نگاه سر انگشتی به کمک های رسیده بکنیم.چیزی به جز پنج شهر بم نوساز و مقاوم نمی بینیم.
اما دریغا ازشهر.مردم دارن با چنگ و دندون سرنوشت خودشون رو رقم میزنن و مثل اینکه امیدی به یاری این آقایون ظاهرگرا و پوپولیست ندارن.اگه یه بار تو شهر قدم بزنید حتما می بینید این مردم دیگه از کسی کمک نمی خوان و ...
اینا رو دیر گفتم.یما باید می گفتم.
شعار این ملت"انرژی هسته ای حق مسلم ماست"!
+ نوشته شده در  یکشنبه سی ام بهمن 1384ساعت 11:13 PM  توسط رسول صفی زاده  | 

عدالت نامه

وقتی ما در قالب یه اکیپ عکاسی از سمت دانشکده خبر به اونجا رفتیم اصلا باور نمی کردیم و یا در مخیله ما نمی گنجید که با یه عده آدم که با حداقل امکانات دارن زندگی می کنن روبرو می شیم.من برای خودم متاسفم که می بینم جایی زندگی دارم می کنم که صاحبان ثروت و نافذان قدرت کشورش می رن تو کانادا اتوبان 8 بانده می زنن اما تو همین کشور برای رسیدن به یه روستا باید با وانت سفر کرد و خود اهالی مجبورن با موتور سیکلت سفرکنن.

خوب به ما چه که دولت عدالت سرکاره! و اصلا نداشتن آب لوله کشی برق تلفن چه ربطی به آقایون داره

فعلا مساله ی اساسی"انرژی هسته ای حق مسلم ماست"!!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم بهمن 1384ساعت 11:52 PM  توسط رسول صفی زاده  | 

Canadian photographer Finbarr O’Reilly wins premier award

The international jury of the 49th annual World Press Photo contest selected a color image of the Canadian photographer Finbarr O'Reilly of Reuters as World Press Photo of the Year 2005. The picture shows the emaciated fingers of a one-year-old child pressed against the lips of his mother at an emergency feeding clinic in Niger. A devastating swarm of locusts and the worst drought in decades left millions of people short of food in the African state. The picture was taken in Tahoua, northwestern Niger, on 1 August 2005.

World Press Photo jury chairman James Colton described the winning image: "This picture has haunted me ever since I first saw it two weeks ago. It has stayed in my head, even after seeing all the thousands of others during the competition. This image has everything - beauty, horror and despair. It is simple, elegant and moving."

This year 4,448 professional photographers from 122 countries entered 83,044 images in the most prestigious annual international competition in press photography. The judging sessions took place in Amsterdam from 28 January to 9 February and were completely digital.

The jury gave prizes in 10 theme categories to 63 photographers of 25 nationalities from: Argentina, Australia, Bangladesh, Canada, Chile, Colombia, Czech Republic, Denmark, France, Greece, Hungary, India, Ireland, Israel, Italy, Lebanon, the Netherlands, Norway, People's Republic of China, Poland, Russia, South Africa, Spain, United Kingdom and the USA.

Finbarr O'Reilly, the author of the World Press Photo of the Year 2005, will receive his award and a cash prize of 10,000 euro at the awards ceremony in the Oude Kerk, Amsterdam, on Sunday 23 April 2006. In addition, Canon will donate O'Reilly a Canon EOS 1D Mark II n camera

The awards ceremony is preceded by a three-day program of lectures, discussions and screenings of photography. Three exhibitions will be shown in the Oude Kerk: the annual award-winning pictures, a special selection of O'Reilly's work and Ordinary, an exhibition that shows the work of the 12 participants of the Joop Swart Masterclass. The exhibitions are open for public from 24 April to 18 June and the annual exhibition will subsequently visit over 85 locations around the world.

173001.jpg

Finbarr O Reilly, Canada, Reuters

http://worldpressphoto.org/

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم بهمن 1384ساعت 3:13 PM  توسط رسول صفی زاده  | 

علی خان دایی

وقتی که قرار باشه تو یه جایی که عنوان موزه ی بزرگ  تاریخ نام داره زندگی کنی مجبوری با یه عده فسیل سروکله بزنی.

بگذریم.این آقای "علی خان دایی" مثل اینکه قرار نیست دست ازسر این فوتبال بی چاره بر داره!

به امید روزی که این فوتبال هزاران دایی توش پیدا بشه ولی هیچ کدوم سماجت این دایی رو نداشته باشن.

اینا رو گفتم تا حرف اصلیم رو بزنم.دیروز رفته بودم تمرین تیم ملی.اونجا به یه نکته بر خوردم که برام جالب بود.اونم اینکه به این تیم هزار فامیل هم برانکو هم فرکی و هم آقای دایی! تمرین می دادن.حالا شما بگید مربی این تیم کیه؟ 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم بهمن 1384ساعت 2:21 PM  توسط رسول صفی زاده  | 

باغچه ی گل شهید در باشگاه پاس

وقتی می شنوی بعد از حدود دو دهه یه شهید آوردن چه حالی میشی؟

وقتی می شنوی این شهید تو عملیات خیبر تو جزیره مجنون بوده چه حالی می شی؟

وقتی می شنوی این شهید فقط ۱۷ سالش بود چه حالی می شی؟

وقتی می شنوی باشگاه پاس بعد از چند سال دوندگی بالاخره موفق شد میزبان صاحب خودش بشه چه حالی می شی؟

من شنیدم که یکی گفت:"یا علی اکبر"

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم بهمن 1384ساعت 2:12 PM  توسط رسول صفی زاده  |